نامه نيك ژوريسك

 

در زندگي به سمت مستقيم و راست پيش برو .... هميشه و در هر راهي .

من نيك ژوريسك هستم ؛ گواه خداوند هستم  براي لمس هزاران قلب در دنيا !!

بدون هيچ دست و پائي متولد شدم ؛ در حالي كه پزشكان هيچ تجربه پزشكي براي

اين " نقص مادر زادي " نداشتند ؛ همانطور كه تصور ميكنيد با موانع و چالشهاي

بسياري  رو به رو بوده ام .

هرزمان با ناملايمات متعدد روبرو مي شويد ؛ با مسرت رفتار كنيد " آيه اي از انجيل "

در شمارش درد ها  و سختي هايم ؛ آيا جائي براي شادي و مسرت مي ماند ؟

زماني كه پدر و مادرم مسيحي بودد و پدرم كشيش كليسايمان ؛ آنها اين آيه را خوب

مي شناختند .

 

اگر چه، در یک روز صبح 4 دسامبر 1982 در ملبورن( استرالیا)

" پروردگارا تو را سپاس" تنها کلماتی بود که می توان از آنها شنید.
اولین فرزند پسری آنها بدون دست و پا متولد شد ! هیچ هشداری که آمادگی

آنها را در برداشته باشد وجود نداشت .

پزشکان از اینکه هیچ پاسخی برای آن نداشتند در حیرت بودند!!

هنوز هیچ دلیل پزشکی دال بر چرایی این اتفاق وجود ندارد و من "نیک " در حال

حاضر برادر و خواهری دارم که مانند هر نوزاد معمولی دیگری بدنیا آمدند.

تمام عالم مسيحيت ازتولد من افسوس خوردند و والدینم که بسیار گیج

و مبهوت از من بودند.

هر کسی می پرسید " اگر خداوند ، خدای عشق است " ، پس چرا خدا می بایستی

اجازه دهد چنین اتفاق بدی نه برای هر کس دیگر ، بلکه برای مسیحیان ایثار گر افتد ؟

پدرم تصور می کرد من برای سالیان طولانی زنده نخواهم ماند ، ولی آزمایشها نشان

می داد که من یک نوزاد کاملاً سالم هستم تنها با نقص عضو دست و پا.

همانطور که قابل فهم است ، والدین من نگرانی عمیق و ترس آشکاری داشته اند ،

از آن نوع زندگی که من به دنبال خواهم داشت .خداوند به آنها استقامت ، دانش،

و شجاعت عطا کرده بود ، در سالهای اول زندگی و سالهای بعد وقتی که آنقدر بزرگ

شدم که بتوانم به مدرسه بروم . قانون استرالیا به دلیل معلولیت جسمانی ، اجازه رفتن

به مدرسه عمومی را نمی داد .

 

خداوند معجزه ای کرد و قدرتی به مادرم داد  تا در برابر آن قانون مبارزه کند و سرانجام

آن را تغییر دهد .

من یکی از اولین دانش آموز معلولی بودم که در آن مدرسه به تحصیل پرداختم.

رفتن به مدسه را دوست داشتم و تمام تلاشم این بود که که مانند هر فرد عادی زندگی کنم ،

ولی این مربوط به سالهای اولیه مدرسه بود تا زمانی که به دلیل تفاوت فیزیکی با

احساس طرد شدگی و غیر طبیعی بودن ؛  مواجه نشده بودم .

عادت به آن شرایط بسیار برایم مشکل بود ، ولی با حمایت والدینم ، شروع به رشد

نگرشها و ارزشهایم کردم که برای روبه رو شدن با موقعیتهای چالش برداربسیار مفید بود.

من بر این مسئله واقف بودم که تفاوت دارم ولیکن از سوی دیگر من شبیه هر فرد  دیگر

بودم .

بارها اتفاق افتاد که من احساس حقارت داشتم به طوری که نمی توانستم  به مدرسه برم ،

فقط به این دلیل که نمی توانستم به توجه های منفی آنها روبه رو    شوم .با کمک والدینم

تلاش می کردم آنها را نادیده تصور کنم و بتوانم برای خود دوستانی بیابم.
به محض اینکه دانش اموزان متوجه می شدند من هم دقیقاً مثل انها هستم موهبت الهی

شامل حالم می شد و با آنها دوست می شدم .
بارها شده که من احساس افسردگی و عصبانیت داشتم ، چرا که من نمی توانستم راهی را

که در آن قرار داشتم تغییر دهم، و یا هر کسی را به خاطر آن سرزنش می کردم . من به

مدرسه یکشنبه ( برای آموزش )می رفتم .
آموختم که خدا ما را بسیار دوست دارد و مراقب ماست . فهمیدم که بچه ها را بسیار

دوست دارد. ولی این را نفهمیدم که خدا اگر مرا دوست دارد چرا مرا اینگونه آفرید ؟

آیا دلیلش ان بود که از من اشتباهی سر زده است؟

اندیشیدم که بایستی این گونه باشم زیرا در مدرسه ، من تنها فرد غیر طبیعی بودم .

سرباری بودم برای همه افرادی که در کنارشان بودم . سر انجام بایستی می رفتم

این بهترین کاری بود که باید انجام می دادم . می خواستم به همه دردهایم و به زندگی ام

در سن جوانی پایان دهم . اما دوباره شکر گزار والدین و خانواده ام هستم که همیشه

برای آرامش من بوده اند و به من شجاعت داده اند.

خداوند شرح مصیبت های عیسی را در زندگی من نهاد تا ازآن تجربیات برای ارشاد

دیگران استفاده کنم برای آنکه بر مشکلات فائق آیند و همواره شکرگزار خدا باشند .

نیروی خداوند الهام بخش زندگی شان باشد و اجازه ندهند هیچ مسئله ای بر سر برآورده

شدن آرزو ها و رؤیاهایشان قرار گیرد.
و همه ما بر این امر واقفیم که خداوند بهترین ها را انجام میدهد برای کسانی که او را

دوست دارند
این ایه با قلب من صحبت می کند و مرا به این نقطه می رساند که من می دانم اتفاق های بد

در برابر خوشبختی ، شانس یا توافق هیچ است . من به نهایت آرامش رسیدم، همینکه

آگاه شدم از اینکه خداوند اجازه نخواهد داد ، هیچ چیزی اتفاق افتد در زندگی مان مگر

اینکه او هدف خوبی در آن قرار داده باشد در سن 15 سالگی زندگیم را کاملاً وقف کلیسا

کردم بعد از این که در انجیل خواندم عیسی فرمود: دلیل آنکه فرد نابینایی به دنیا می آید

آن است که "خداوند از طریق آنها قدرتش را اشکار می کند "
من به راستی اعتقاد دارم خداوند به من سلامتی خواهدبخشید ، چه بسا که من بتوانم گواه

عظیم او باشم از قدرت بهت انگیز او .

بعد ها بنابر درایتم متوجه شدم که اگر ما برای خواسته ای به درگاه خداوند دعا کنیم، اگر

او بخواهد اجابت خواهد شد . و اگر او نخواهد که اجابت شود ، مطمئناً امر بهتری در آن

بوده است .می دانم شگرفی خدا در این است که مرا به کار گیرد فقط در ایت هیأت و نه در

شکل دیگر .
در حال حاضر 21 ساله هستم. کارشناس بازرگانی در رشته حسابداری و برنامه ریزی

امور مالی. یک سخنور قابل هستم و امید آن دارم که به خارج بروم و داستانم را برای

دیگران تعریف کنم . مباحثم را به سمت تشویق دانش آموزان و جوانان امروزی سوق دهم

. همچنین در گروه های جمعی سخنرانی می کنم . من شرح حال مصیبت های عیسی هستم

برای جوانان و خودم را برای مشیت الهی و آنچه که او می خواهد و آنچه که به او منجر

می شود قرار داده ام .
رؤیا ها و اهدافی که در سر دارم را دنبال می کنم . می خواهم بهترین گواه عشق و امید

خداوند باشم و یک سخنور الهام بخش در خدمت مسیحیان و غیر مسیحیان .
در صدد هستم که در سن 25 سالگی به استقلال مالی برسم و با سرمایه گذاری های جدی

به تولید ماشینی بپردازم که بتوانم با آن رانندگی کنم . نوشتن چندین کتاب پر فروش از

دیگر رؤیا های من است و امیدوارم در پایان امسال اولین نوشته ام را با عنوان
 " بدون دست ، بدون پا، بدون دلهره "به اتمام برسانم .

 

 

من گرفتار سكوت شدم