1) شناسایی باورهای مثبت و منفی:

مقدمه‌ی کسب شخصیت اجتماعی مطلوب، بررسی و ارزیابی باورهای مثبت و منفی درون خودمان است؛ پس می‌بایست دست به کار شویم؛ در خلوتی نشسته، قلم و کاغذی برداشته و در جدولی که دارای دو ستون با نام‌های «باورهای مثبت» و «باورهای منفی» می‌باشد، به شناسایی این باورها بپردازیم و پس از شناخت، برای تقویت آنها، فکر کنیم و ببینیم چگونه می‌توانیم باورهایی را که سال‌ها پیش با آنها بزرگ شده‌ایم، ولی ممکن است اکنون هم‌چون سدی بزرگ، در مقابل ما باشند، تغییر دهیم و در نقطه‌ی مقابل، باورهایی را برای خود ایجاد نماییم که ساعت ما را در رسیدن به هدف‌های متعالی و زیبای زندگی، تسریع نماید.

2) تصویرسازی مثبت:

انسان‌های فرهیخته و اندیشمند، همواره دارای رویاها و تصویرهای زیبایی از آینده‌ی خود بوده و تلاش می‌کنند تا این تصویرها و رویاهای دلنشین را به فکری خلاق تبدیل نموده و در عرصه‌ی زندگی جاری نمایند.

 تصویرسازی، از تکنیک‌های بسیار اساسی و مهم موفقیت یک انسان جویای سعادت می‌باشد. افرادی که دارای شخصیت متعالی و ارزشمندی در جامعه هستند، به‌طور معمول، دارای قدرت تصویرسازی بالایی می‌باشند و این قابلیت، به‌طور کامل، اکتسابی است و هر کس بخواهد، با تمرین‌های مکرر، می‌تواند این هنر بزرگ را کسب نماید. پس، از امروز با یک تصویر مثبت از آینده‌ی خود، هر روزمان را آغاز کرده و برای رسیدن به آینده‌ای مطلوب، تلاش کنیم.

3) نظام ارزشی منسجم:

فکرهای بزرگ، دارای پشتوانه‌های بزرگ می‌باشند و هر انسان بزرگی، دارای تکیه‌گاه محکمی به نام نظام و چارچوب ارزشی خود است. به هر میزان که این چارچوب، دارای ارزش‌ها و ویژگی‌های شفاف و روشنی باشد، به همان اندازه، آن فرد در دست‌یابی به آن ارزش‌های متعالی و دوری از ناهنجاری‌های رفتاری و اخلاقی، موفق خواهد بود. شخصیت اجتماعی افراد، ارتباط تنگاتنگی با نظام‌ ارزشی آنان دارد. هر چه قدر برای پایبندی به این نظام مقید باشیم، به همان میزان افراد جامعه، ما را مورد تایید قرار می‌دهند و کلام و بیان ما را می‌پذیرند؛ پس برخورداری از یک نظام ارزشی منسجم، از شرط‌های لازم یک شخصیت مطلوب و هم‌چنین محبوبیت اجتماعی است و می‌بایست این نظام ارزشی، دارای یک ریشه‌ی اعتقادی و معنوی محکم و آسمانی باشد.

 4) مراقبه:

توجه لحظه به لحظه به خویشتن، انسان را رشد داده و تکامل و سعادت یک فرد جویای کمال را مهیا می‌سازد. اگر به‌دنبال موفقیت اجتماعی و فردی هستیم، می‌بایست در هر لحظه از خود سوال کنیم که «آیا در این لحظه، من از عمرم به بهترین وجه استفاده می‌کنم؟»

 «آیا اکنون می‌توانم قابلیت‌ها و توانایی‌های خود را ارتقا دهم؟»

 با این مراقبه و حساسیت، زمان را در اختیار خود قرار داده و می‌توانیم با مدیریت زمان، به هدف‌های متعالی خود در اجتماع و زندگی برسیم و با اراده‌ای قوی، زمینه‌های پیشرفت خود را آماده کنیم.

 5) ارزیابی مستمر:

برای پرش‌های بلند، گاهی باید چند قدم به عقب رفت و با مرور گذشته و ارزیابی آنچه که انجام داده‌ایم، به سمت آینده‌ای درخشان حرکت کنیم. ارزیابی، لازمه‌ی پویایی و تحرک یک انسان موفق است و یک فرد سعادتمند، در انتهای هر روز، در خلوتی چند دقیقه‌ای، اقدام‌های خود را بررسی و با ارزیابی فعالیت‌های گذشته، خود را محک زده و نقاط قوت و ضعف خود را شناسایی و در جهت بهبود آنان اقدام می‌کند و با استمرار در این ارزیابی، اشکال‌های خود را مرتفع و مسیر روشنی را برای خود ترسیم می‌نماید.

پس، یادمان باشد که همه‌چیز در درون ماست و آنچه را که ما اراده می‌کنیم و خانه‌ی دل‌مان را با آن زینت می‌دهیم، در عالم بیرون، نمود پیدا کرده و مسیر حرکت اجتماعی و فردی ما را مشخص می‌نماید.